کسی مثل خسرو سبز زندگی نکرد و سبز نمرد......

درگذشت استاد مسلم بازیگری استاد خسرو شکیبایی رو به جامعه ی هنر و دوستداران استاد تسلیت عرض می کنم.

امروز میخوام یه غزل زیبا از آقای شفیعی کدکنی بذارم.میدونم که از این غزل خوشتون میاد.پس زیاد منتظرتون نمیزارم.

نفسم گرفت ازین شب،در این حصار بشکن

                                               در این حصار جادویی روزگار بشکن

چو شقایق،از دل سنگ،بر آر رایت خون،

                                              به جنون،صلابت صخره ی کوهسار بشکن

تو که ترجمان صبحی،به ترنم ترانه

                                              لب زخمدیده بگشا،صف انتظار بشکن

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی؟

                                             تو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن

بسرای تا که هستی،که سرودن است بودن

                                             به ترنمی دژ وحشت این دیار بشکن

شب غارت تناران،همه سو فکنده سایه

                                            تو به آذرخشی این سایه ی دیو ساز بشکن

ز برون کسی نیاید چو بیاری تو،اینجا،

                                           تو ز خویشتن برون آ،سپه تتار بشکن

نظر یادتون نره

امروز یه غزل ناب ناب از کتاب از کهربا و کافور استاد حسین منزوی که خیلی زیباست میذارم.به امید استفاده کردن از این شعر.

 حرفی بزن جان آستین سوی تومی افشاندم

 
 چیزی بگو عشق از کمین بوی تو می باراندم 

 حرفی بزن چیزی بگو کاین بغض در من بشکند

 بغضی که دارد از درون دور از تو می ترکاندم

با من تو امروزی نئی تا از کئی ؟ می بینمش

 عشق است و با لالای تو گهواره می جنباندم

 وقتی اشارت از سر انگشت اهرم می کنی

 چون صخره ی کور و کری سوی تو می غلطاندم

 با چشم و دل چون سر کنم الا که در تملیک تو

 کاین زان تو می بیندم و آن زان تو می داندم

هم خود مگر برگیری ام از خک و تا منزل بری

 وقتی که پای راهوار از کار در می ماندم

 از تو چگونه بگسلم وقتی خیالت با دلم

 می پیچد و از هر طرف سوی تو می پیچاندم

 گرداب و ساحل هر چه ای حکم من سرگشته ای

 وقتی قضا از هر کجا سوی شما می راندم

 شور دل شوریده را من با چه بنشانم که عشق

 با هر چه پیشش می رسد ، سوی تو می شوراندم  

نظر یادتون نره

اول یه تبریک ویژه به پدران عزیز به مناسبت روز پدر و ولادت شیر یزدان حضرت علی میگم.

دوم اینکه امروز یه شعر فوق العاده گذاشتم تا خوشتون بیاد که از خانم سیمین بهبهانی هست.

"یک دامن گل"

چون درخت فروردین، پر شکوفه شد جانم؛

دامنی ز گل دارم، بر چه کس بیفشانم؟

ای نسیم جان پرور، امشب از برم بگذر؛

ورنه این چنین پرگل تا سحر نمی مانم.

لاله وار خورشیدی در دلم شکوفا شد؛

صد بهار گرمی‌زا  سر زد از زمستانم.

دانه امید، آخر، شد نهال بارآور:

صد جوانه پیدا شد از تلاش پنهانم.

پرنیان مهتابم در خموشی شبها؛

همچو کوه پابرجا، سر بنه به دامانم.

بوی یاسمن دارد خوابگاه آغوشم؛

 رنگ نسترن دارد شانه های عریانم.

شعر همچو عودم را آتش دلم سوزد:

موج عطر ازان رقصد در دل شبستانم.

کس، به بزم میخواران، حال من نمی‌داند،

زان که با دل پرخون، چون پیاله خندانم.

در کتاب دل، سیمین، حرف عشق می‌جویم؛

روی گونه می لرزد سایه‌های مژگانم...

نظر یادتون نره

امروز به دلیل کمی عمیق تر بودن برای شما شعری از موسوی اهری میذارم تا یه خورده به این شعر بیشتر فکر کنید تا ببینید این شعر چقدر دل نشین و زیباست....

"سوتک"

پس از مردن چه خواهم شد نمی دانم

نمی خواهم بدانم:

کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم:

که از خاک گلویم سوتکی سازد،

گویم سوتکی باشد،

بدست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی

دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

و فریاد گلویم:

گوش ها را بر ستوه آرد

و خواب خفتگان،

آشفته و آشفته تر سازد

و گیرد او،

بدین ترتیب تاوان سکوت و انتقام

اختناق مرگبارم را!

نظر یادتون نره